“Ο ΚΟΣΜΟΣ ΟΛΟΣ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΣΚΗΝΗ” Ή ΤΟ ΘΕΑΤΡΙΚΟ ΑΡΙΣΤΟΥΡΓΗΜΑ

Του Πάνου Γαλάνη, με τη συνεργασία της Νάνσυ Λάππα

“Ο κόσμος όλος είναι μια σκηνή.”
(Ουίλιαμ Σαίξπηρ)

Όταν επιλέγουμε να βγούμε και να διασκεδάσουμε, όταν προτάσσουμε το ένα είδος διασκέδασης έναντι του άλλου, αυτό το κάνουμε μάλλον ασυναίσθητα, βάσει και των επιλογών και γούστων μας. Όταν κανείς επιλέγει να παρακολουθήσει μία θεατρική παράσταση, τότε εμείς και τα θεατρικά δρώμενα γινόμαστε ένα, σε μία ζωηρή εναλλαγή σκηνών, στιχομυθιών και προσώπων που μας ψυχαγωγούν. Σίγουρα λοιπόν έχουμε πολλά να αποκομίσουμε από το θέατρο.  Ενόψει τούτου παγκόσμια ημέρα θεάτρου είναι η  27η Μαρτίου. Με αφορμή αυτή, συνομίλησα με μία αγαπημένη μου φίλη, σπουδάστρια του θεάτρου, προκειμένου να σας μεταφέρω εκ των έσω τη μαγεία των θεατρικών σπουδών αλλά και του θεατρικού δημιουργήματος καθεαυτού.

Η συζήτησή μας υπήρξε άκρως ενδιαφέρουσα… Σας τη μεταφέρω παρακάτω!

– Πως ξεκίνησες να ασχολείσαι με το θέατρο; Τι σε παρακίνησε;

Από παιδί ξεκίνησα να ασχολούμαι με το θέατρο, με επισκέψεις στο θεατρικό εργαστήρι, σε ομάδες με θεατρικό παιχνίδι, με παρακολούθηση παραστάσεων κλπ. Ήταν πάντα η μεγάλη μου αγάπη, έκφραση της δημιουργικότητάς μου, το να φτιάχνω τα σενάρια αλλά και να στήνω τα σκηνικά και το φωτισμό.

– Ποιος είναι ο αγαπημένος σου σκηνοθέτης στο θέατρο αλλά και στην 7η τέχνη;

Θεωρώ ότι αυτός δεν είναι άλλος από τον Μιχάλη Κακογιάννη λόγω του στυλ του και του ότι ήταν αρκετά πρωτοπόρος για τη χώρα μας. Επίσης, ο Αντρέι Ταρκόφσκι στο χώρο του σινεμά, που ξεχωρίζει από τα πολλά νοήματα, τα οποία συνδέει με τρόπο μοναδικό, όχι με χρονολογική σειρά, ενώ στην ταινία του “Νοσταλγία” μπλέκει το παρόν με το παρελθόν, δίνοντας μια αίσθηση αναπόλησης. Τέλος, να αναφέρω τον Πιέρ Πάολο Παζολίνι που θεωρείται από εμένα αρκετά extreme, αλλά και το Μάρτιν Σκορτσέζε.

– Ποιος/α είναι ο αγαπημένος/η σου ηθοποιός;

Η Μέριλ Στριπ που είναι η ενσάρκωση του καλλιτέχνη, καθώς και ο Αλ Πατσίνο για την εξαιρετική του ερμηνεία, είναι τυφλός και χορεύει απίστευτο τάνγκο στο Άρωμα γυναίκας, απ’ τους λίγο πιο μοντέρνους που έχουν τη στόφα του ηθοποιού και του σταρ. Επίσης, η Μαρίνα Αμπράμοβιτς που είναι μία σύγχρονη performative artist.
– Ποιο είναι το αγαπημένο σου είδος;

Εκτιμώ το καθένα διαφορετικά, καθώς και τα πιο realistic (Ίμπσεν Χενρικ, Κουκλόσπιτο), αναλόγως της σκηνοθεσίας, αφού σου δίνεται η δυνατότητα να το μεταλλάξεις σκηνοθετικά, πχ με δυο καρέκλες να παίξεις παιχνίδι. Επίσης, να πω ότι ότι εκτιμώ τον Shepard που ασχολήθηκε κυρίως με το theater of the absurd, το οποίο όταν ξεκίνησε, ήταν κάτι το ιδιαίτερο, προχωρημένο για την εποχή του, με συγκεκριμένο κοινό στην αρχή.

 

– Ποια είναι η σχέση σου με τον κινηματογράφο; Τολμάς να πεις ότι τον προτιμάς από το θέατρο;

Είναι ενδιαφέρων και αυτός, άλλα η αμεσότητα σχηματισμού θεατρικού, δηλαδή ότι ποτέ καμία παράσταση δεν είναι ίδια με την προηγούμενη, αφού μεταβάλλονται ο τρόπος προσέγγισης του χαρακτήρα, που αλλάζει ανάλογα με την παράσταση, το ότι εμφιλοχωρεί άλλη ενέργεια. Πρόκειται για κάτι που ενώ πρακτικά είναι πολύ εφήμερο, γνωρίζεις ότι θα αποκομίσεις κάτι διαφορετικό κάθε φορά.

–  Και λίγα στοιχεία θεωρίας για να δούμε πιο επιστημονικά το θεατρικό μεγαλείο…

Ας αναφέρω εδώ τους 3 κύκλους του Στανισλάφσκι:

Ο πρώτος κύκλος,  ο πιο μικρός είναι στην ουσία ο ηθοποιός με το χαρακτήρα που καλείται  να ενσαρκώσει, π.χ. για να ενσαρκώσει κάποιος τη Μήδεια δεν χρειάζεται να έχει προβεί στις βίαιες πράξεις της. Ο Στανισλάφσκι, μεγάλος “theater practitioner” δημιούργησε τη Μέθοδο, που αποτελεί το “ευαγγέλιο” όλων των ηθοποιών.  Ο Το θέατρο δεν είναι μόνο ένα χόμπυ, αλλά μία πλήρης απασχόληση που σε γεμίζει ως άνθρωπο. Η μετατροπή της ιδέας σε κάτι που θα μοιραστείς με τον κόσμο, φαινόμενο μοναδικό και μαγικό, για την οποία επιβάλλεται η χρήση φαντασίας για να υποδυθείς και να καταλάβεις το χαρακτήρα, να μπεις στη θέση του, προϋποθέτει μελέτη πληροφοριών, έρευνα και σύγκριση τους. Ο δεύτερος κύκλος είναι η χημεία με τους άλλους ηθοποιούς, την οποία πρέπει να αισθάνεται ο ηθοποιός. Τέλος, ο τρίτος κύκλος είναι η επαφή με τον θεατή, να περάσεις το μήνυμά σου με τον ρόλο, είναι η βαθύτερη σύνδεση με το κοινό σου.

– Η επιτυχία του θεάτρου συνίσταται αναμφίβολα στο ότι ο ηθοποιός (και ο θεατής) αισθάνεται διαφορετικά από παράσταση σε παράσταση, βιώνει διαφορετικά συναισθήματα και αποκτά “ιδιώματα μοναδικά”.  Το θέατρο μπορεί να υπάρξει όχι μόνο στο χώρο που είναι προορισμένος για αυτό, αλλά ακόμα και σε ένα πάρκινγκ, με ελάχιστα σκηνικά. Το κοινό είναι και αυτό που εγγυάται την επιτυχία. Ο άλλος παράγοντας αυτής είναι το έργο καθεαυτό, η διαχρονικότητα των μηνυμάτων του, πχ ο ίδιος ο Αριστοφάνης που ασκεί με ένα γλαφυρό τρόπο κριτική στην εποχή του, κάνοντας σαφές ότι είναι διαφορετική η έννοια της σάτιρας τότε (Οι Όρνιθες είναι ένα αντιπολεμικό έργο) και τώρα.  Τέλος είναι ευτυχώς ή δυστυχώς και θέμα εμπορικό, θέμα προώθησης.

Το θέατρο δεν παύει ποτέ να μας συναρπάζει, να μας μαγεύει. Το ζητούμενο είναι να βρει ο καθένας το είδους παραστάσεων που του ταιριάζει και αναδεικνύει τις ανησυχίες του, τον εσωτερικό του κόσμο και εν γένει τον καθιστά καλύτερο άνθρωπο…

Advertisements

Leave a Reply

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s