ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ ΣΤΗ ΣΚΙΑ ΤΟΥ ΕΦΗΜΕΡΟΥ…

Των Αλέξανδρου Καλέμη και Πάνου Γαλάνη,

 

“Δε σε γνωρίζω κι όμως σου μιλώ. Ύστερα συνεχίζω επίμονα να σε προσεγγίζω. Και ύστερα μετά από τόσο ενθουσιασμό, απλά δεν υπάρχεις για εμένα…”

Σχέσεις τυπικές, ελπίδες φρούδες, δεσμοί που θραύονται, χάνονται και σβήνουν με το πέρας του χρόνου, με την μεταστροφή των συναισθημάτων.

Η υποβάθμιση των σχέσεων σήμερα γίνεται ορατή αν κοιτάξουμε γύρω μας! Πού; Παντού!

  1. Στη χαώδη πόλη! Σε μία πόλη που κινείται αέναα, δίνοντας τον παλμό της ζωής (;) Ή μήπως τον παλμό της αδιαφορίας; Και τη φωνή του εφήμερου;  Η ραγδαία ανάπτυξη των αστικών κέντρων έχει επηρεάσει σε μεγάλο βαθμό την ποιότητα των σχέσεων. Ας μην ξεχνάμε ότι οι μεγάλες αποστάσεις από τη μία, η μείωση των ανοιχτών χώρων και ο εγκλεισμός σε μικρά διαμερίσματα από την άλλη διαμορφώνουν την ψυχολογία των κατοίκων, οι οποίοι ολοένα κλείνονται στον εαυτό τους. Φιλίες που χάνονται με το πέρας του χρόνου, τυπικότητες χωρίς προηγούμενο, μία πόλη που κινείται συνέχεια δίχως τελειωμό.
  2. Στην επίδραση της τελευταίας τεχνολογίας! Η ευκολία της επικοινωνίας είναι συνάμα το φάρμακο αλλά και το φαρμάκι μας. Προς αυτή την κατεύθυνση λειτουργούν τα κοινωνικά μέσα δικτύωσης (social media). (Τα chat rooms του 2000 έχουν δώσει τη θέση τους σε ιστοσελίδες όπως το Facebook, Twitter και Instagram.)  Εκτός του ηλεκτρονικού υπολογιστή, τα smartphones λειτουργούν σαν πολυεργαλεία μέσω των οποίων είναι δυνατή η διαχείριση των εφαρμογών. Θα περίμενε κανείς ότι η αφθονία επιλογών δημιουργεί καλύτερες συγκριτικά με το παρελθόν σχέσεις. Κι όμως όχι! Ποτέ άλλοτε δεν ήταν τόσο επιφανειακές, μιας κι εκφαίνονται σε σύντομα μηνύματα και ‘likes’, που δεν υποκαθιστούν σε καμία περίπτωση τον face to face διάλογο. Είναι φυσικό σε μία σχέση που δεν τροφοδοτείται από πραγματική επαφή να μην ενισχύονται οι δεσμοί, αντιθέτως χαλαρωμένοι με το χρόνο να σπάνε και να χάνονται.
  3. Στο συμφέρον και τον ανθρώπινο εγωισμό. Οι άνθρωποι προχωρούν σε σχέσεις, φιλικές ή ερωτικές, ωθούμενοι από την επιθυμία τους να έρθουν σε επαφή μ’ ένα άλλο άτομο. Όταν όμως η επιθυμία τους δεν είναι άλλη από την εξυπηρέτηση των προσωπικών τους συμφερόντων, κοινώς η εκμετάλλευσή του άλλου, τότε εκλείπει η αίσθηση της αμοιβαιότητας. Η μία πλευρά, του συμφεροντολόγου, κερδίζει και η άλλη, ως εκ τούτου, χάνει.Και όταν πια έχει ικανοποιηθεί ο σκοπός ή δεν αποφέρει πλέον κάποιο όφελος, η ‘σχέση’ αυτή τερματίζεται απ’ την άλλη πλευρά επιβαρύνοντας ψυχικά, και σε κάποιες περιπτώσεις υλικά, το άτομο-θύμα. Ας μην γίνουμε όμως φίλες και φίλοι θύματα.

 

Πώς μπορούμε (ή μάλλον μπορούμε;) να μην κάνουμε τέτοιες σχέσεις;

Δύσκολο να απαντήσουμε στο ερώτημα: Και αυτό διότι η ανθρώπινη ζωή, γεμάτη σκαμπανεβάσματα και απρόβλεπτα γεγονότα μας το διδάσκει. Αυτό που εν τέλει μπορούμε να κάνουμε είναι να μην πιστεύουμε στην εικονική πραγματικότητα που εμείς οι ίδιοι έχουμε επιβάλει στους εαυτούς μας. Να γνωρίζουμε καλά τον άλλο, αλλά να του δίνουμε – εννοείται – και ευκαιρία να γνωριστεί με μας. Και το τονίζω! Στην πραγματική μας ζωή! Απλά να μην υπερεκτιμούμε, να μην έχουμε αυταπάτες και να μην χάνουμε ποτέ την ψυχραιμία μας….

Advertisements

Leave a Reply

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s