LE ROI-ENFANT: ΠΑΛΙΜΠΑΙΔΙΣΜΟΣ vs ΕΝΗΛΙΚΙΩΣΗ

του Αλέξανδρου Καλέμη

Le roi-enfant. Γαλλική λέξη. Που σημαίνει, σε ακριβή μετάφραση, «βασιλόπαιδο». Έτσι ονομάζουμε τα παιδιά που δε θέλουν να τους χαλάνε το χατίρι, που γκρινιάζουν στους Πάντες για τα Πάντα και απαιτούν κυριαρχικά δικαιώματα στον κόσμο των μεγάλων, δηλαδή θέλουν ν’ αντιμετωπίζονται κι αυτά ως ενήλικες. Μικροί τύραννοι που γίνονται μπελάς για τους γονείς τους και όχι μόνο. Δε θα σου δώσω συμβουλές πώς θα τ’ αντιμετωπίσεις ούτε τι να κάνεις όταν η παιδοψυχολόγος σηκώνει τα χέρια ψηλά. Αυτό που θα μας απασχολήσει εδώ είναι τι συμβαίνει όταν το βασιλόπαιδο υπάρχει μέσα μας. Σα μια μικρογραφία του κακού μας εαυτού. Που μια στο τόσο ξεπηδάει απ’ τα βάθη του υποσυνείδητου δοκιμάζοντας τις αντοχές των γύρω μας και κάνοντας την καθημερινότητα, τη δική τους και τη δική μας, άνω-κάτω.

Γιατί δεν έχεις αποβάλει το βασιλόπαιδο που κρύβεις μέσα σου;

Γιατί δεν έχεις ωριμάσει ολοκληρωτικά. Το γεγονός ότι η ωριμότητα έρχεται στα 18 είναι ένας μεγάλος μύθος. Ή απλώς μία σύμβαση μεταξύ ημών και του κράτους. Μπορείς, έχοντας μόλις βγει απ’ το «κουκούλι» του σχολείου και της οικογένειάς σου, να πιστεύεις πως έχεις ολοκληρωθεί ως άτομο; Η ενηλικίωση δεν ταυτίζεται με την ωριμότητα. Γιατί η πρώτη επικυρώνεται στο 18ο έτος της ηλικίας σου, η δεύτερη όμως παίρνει πολύ περισσότερο χρόνο. Δεν μπορείς να πεις πως μια μέρα γίνεται το μπραφ! και από παιδί μεταμορφώνεσαι σε μεγάλο. Στοιχεία του παιδικού (ή εφηβικού) σου εαυτού ενυπάρχουν στο ενήλικό σου σήμερα. Οι ουσιαστικές εμπειρίες, αυτές που θα σε πάνε βήματα παραπέρα κάνουν το πέρασμά τους σε όλη την πορεία της ζωής σου, γνωρίζοντας άλλους ανθρώπους και ζώντας στιγμές και καταστάσεις. Η ωρίμανση είναι μια διαδικασία που θα συνεχίζεται για χρόνια κι αυτό δεν είναι κάτι το επιλήψιμο. Εκεί που αρχίζει το πρόβλημα είναι όταν ξεχνάς τελείως τον ενήλικα εαυτό σου και παραχωρείς τη θέση του στον τυραννόσαυρ… εε στο τυραννόπαιδο που υπήρξες κάποτε. Και βέβαια το ρεσιτάλ γκρίνιας και παλιμπαιδισμού που έπεται το πληρώνουν οι άλλοι…

Κάποιος σου είπε ότι έτσι κερδίζεις κάτι. Έχεις, σα μακρινή ανάμνηση, σκηνικά στο σπίτι όπου ζητάς απ’ τους γονείς ή τ’ αδέρφια σου να σου κάνουν κάποια χάρη κι αυτοί σου ρίχνουν βροντερό το «όχι». Εκεί ήταν που άρχιζε το έργο. Αμέσως-αμέσως σταύρωνες τα χέρια. Τα τύλιγες γύρω από τη μέση σφιχτά, σα να σ’ έχει χτυπήσει σκωληκοειδίτιδα. Κατέβαζες τα μούτρα να σέρνονται πάνω στο παρκέ και άρχιζες τη μουρμούρα η οποία μπορεί να κρατούσε ακόμα και ώρες, βάζοντας στο repeat την ίδια, μονότονη παρλάτα, μέχρι που στο τέλος αυτό που ακουγόταν έπαυε να είναι ελληνικά κι έμοιαζε πιο πολύ με βουητό χαλασμένης φραπεδιέρας. Στα δύσκολα θα έμπαιναν τα μεγάλα μέσα: έμπηγες τα κλάματα γοερά, χτυπιόσουν σ’ όποια γωνία έβρισκες και το πρόσωπό σου άλλαζε κι έπαιρνε ένα χρώμα προς το βυσσινοπαντζαρί. Κάποια στιγμή –πού θα πήγαινε!– θα υποχωρούσαν. Ή θα καλούσαν τον Εξορκιστή. Όπως και να ‘χει, με τον τρόπο αυτό έμαθες τελικά να διεκδικείς. Και το κάνεις χρόνια μετά (ίσως όχι με την ίδια ένταση) έχοντας την πεποίθηση ότι θα κερδίζεις κάθε φορά αυτό που θέλεις. Καθόλου απίθανο, εκτός κι αν πρόκειται για την εκτίμηση των άλλων!

Πώς μπορώ να κατεβάσω το μικρό Λουδοβίκο απ’ το θρόνο του; Εδώ θα σου πω ότι δε μπορώ να είμαι απόλυτα αντικειμενικός. Αφενός γιατί χρόνια τώρα γκουγκλάρω τη Νέβερλαντ και δε μου τη βγάζει (Τίνκερμπελ πού είσαι;). Αφετέρου γιατί αυτούς τους ανθρώπους που έχουν μια ψυχή παιδική τους αγαπάω λίγο περισσότερο. Νιώθω την αθωότητά τους να ξεχωρίζει σ’ έναν κόσμο που μόνο εκ του πονηρού ξέρει να υπάρχει και να σκέφτεται. Γι’ αυτό δε θα σε προτρέψω να γίνεις ένας Κανονικός Ενήλικας, δηλαδή ένα πλάσμα στεγνό, σιδερωμένο, με την τσάκιση αλφάδι. Υπάρχουν περιπτώσεις που η ωριμότητα μάς είναι απαραίτητη για να γίνεται η ζωή πιο εύκολη, καθότι πολλές φορές συνεννοούμαστε καλύτερα μ’ ένα ενήλικο άτομο. Απ’ το παιδί που έχεις στην ψυχή σου να κρατήσεις τα καλά στοιχεία, μεταξύ αυτών η χαρά για τα απλά πράγματα, η φαντασία και η δημιουργικότητα. Την ίδια στιγμή ρίξε στην κάλαθο τα «νευράκια» και τις ψευτογκρίνιες μήπως δουν οι γύρω σου μια άσπρη μέρα. Αυτά, εξάλλου, είναι μέσα που επιστρατεύουν αδύναμοι χαρακτήρες. Εσύ μπορείς όμως να περάσεις το δικό σου με άλλους τρόπους. Κυρίως με την πειθώ. Και με επιχειρήματα. Με αυτό που οι σοφοί του βουνού λένε λογική και νηφαλιότητα. Pas mal!

Φτάνοντας σε αυτό το σημείο, αν σε όσα έχω γράψει έχεις βρει ένα κομμάτι του εαυτού σου, γνωρίζεις πια τι πρέπει να κάνεις. Αν όχι, ελπίζω απλώς να έχεις περάσει ευχάριστα διαβάζοντάς με. Περιμένουμε, όπως κάθε φορά, το σχόλιο ή την άποψή σου. Μέχρι το επόμενο ραντεβού μας, μην ξεχνάς να είσαι δημιουργικός σε ό,τι κάνεις και ν’ αξιοποιείς το κάθε σου λεπτό!

Advertisements

Leave a Reply

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s